KOCHAM SZKOLNE LEKTURY

Książki bywają różne. Potrafią bawić, wywoływać łzy, przerażać albo intrygować. Jednak zdarzają się takie, po których mamy ochotę wsiąść w pierwszy lepszy środek transportu, który zabierze nas do autora i wytłumaczyć mu, jak bardzo jego dzieło zmarnowało nasz cenny czas. Dlaczego tak się dzieje? I dlaczego zazwyczaj chodzi o szkolne lektury?

Każdy z nas ma swoje ulubione książki. Zazwyczaj nie są to jednak te wskazane przez Ministerstwo Edukacji Narodowej. Zawsze zastanawiało mnie dlaczego czytanie nie było moim ulubionym zajęciem, kiedy byłam uczennicą. Pomimo tego, że liceum opuściłam już jakiś czas temu to pytanie nadal nie przestaje mnie nurtować. Oczywiście znalazłam kilka teorii, ale chyba jestem umysłowo ograniczona, bo wciąż nie wiem dlaczego to zjawisko nie ominęło praktycznie nikogo z moich znajomych. Każda z zapytanych przeze mnie osób była w stanie podać nawet kilka lektur, przez które miała zamiar już nigdy niczego nie przeczytać. Jednak kiedy przychodziło do wymienienia trzech ulubionych książek, nikt nie umieścił na podium szkolnej lektury. Może znalazłam za mało „ankietowanych”. Może trzy pozycje to za mało miejsca, żeby zmieścił się tam jakiś szkolny „bestseller”. Może pytałam ludzi, którzy tak naprawdę wcale nie lubią czytać.

Szczerze mówiąc, całe to szukanie przyczyny nie ma sensu. Obowiązek zazwyczaj kojarzy się z czymś nieprzyjemnym i przy tej teorii zostańmy. Szczerzę przyznam, że chociaż ciągle powtarzam, że byłam królową streszczeń i opracowań, to przeczytałam kilka pozycji z obowiązującego ówcześnie kanonu. I nawet znalazłam parę, które lubię. Albo lubiłam. Ok, do rzeczy.

 Lista moich lekturowych bestsellerów:

„O psie, który jeździł koleją” R. Pisarski – W sumie to opowiadanie, ale kiedy ma się dziewięć lat, liczy się jako książka. Historię Lampo lubię do dzisiaj, bo był moim pierwszym bohaterem.

„Janko Muzykant” H. Sienkiewicz – Brak równouprawnienia, „cudze chwalicie, swego nie znacie” i takie tam. Kiedyś smutne i niesprawiedliwe, ale za to krótkie. Dzisiaj nabiera jakiegoś sensu. Zastanawiam się tylko dlaczego dali mi to do czytania w podstawówce.

„Tajemniczy ogród” F. Hodgson Burnett– Najprawdopodobniej moja podświadomość kazała mi się utożsamiać z główną bohaterką powieści. Wprawdzie nigdy nie byłam chorowitym dzieckiem, za to skutecznie terroryzowałam połowę rodziny. A może nawet jakieś dziewięćdziesiąt procent. Nie ważne. Uwielbiałam chodzić własnymi drogami i zamęczałam swoją dociekliwością każdego, kogo w danym momencie spotkałam. Byłam dziwna i potrafiłam głośno krzyczeć.

„Akademia Pana Kleksa” J. Brzechwa – Marzyłam o ubraniach z kieszeniami, jakie w swoich płaszczach miał Pan Kleks, które mieszczą zawartość połowy mojego mieszkania. Dzisiaj noszę takie torebki.

„Tango” S. Mrożek – Rodzina w krzywym zwierciadle. Świat na opak, czyli obraz rodziny, którą kiedyś przyjdzie mi stworzyć, przysłany pocztówką z przeszłości. I ta „La cumparsita”. Swoją drogą, kiedy Rodriguez pisał ten utwór miał tyle lat, ile ja mam teraz.

„Ferdydurke” i „Trans-Atlantyk” W. Gombrowicz – Uwielbiam za poruszane kwestie, za styl, za spojrzenie na rzeczywistość (chociaż to już chyba o samym autorze). I jeszcze za to, że czasem muszę wrócić do poprzedniej strony, bo zgubiłam wątek. Gombrowicz sobie ze mną pogrywa, ale przecież kto się lubi ten się czubi. Gdybym miała się urodzić dawno temu, mogłabym być Ritą.

I to by było tyle. Dodam jeszcze, że szczerze nienawidziłam „Dzieci z Bullerbyn” i „Ani z Zielonego Wzgórza”. Całą resztę wręcz kocham, bo nigdy jej nie przeczytałam. Drodzy przyszli maturzyści, kłóćcie się kiedy będą Wam wmawiać, że nie zdacie matury, bo czegoś nie przeczytaliście od deski do deski. Jeśli zabierzecie ze sobą trzeźwą głowę na egzamin dojrzałości, zdacie bez problemu. Niech żyją streszczenia!