DZIEŃ TATY

Podobno rodzice poprzez własne postawy kształtują swoje dzieci. Chciałabym zaprzeczyć i stwierdzić, że ukształtowałam się sama, ale chyba nie mogę. Szczerze mówiąc nawet nie mam o to pretensji, bo wydaje mi się, że jakkolwiek idealna nie jestem, to na pewno całkiem nieźle tym moim rodzicom wyszłam. Z okazji dzisiejszego święta wszystkim tatusiom wszystkiego najlepszego, ale mojemu oczywiście najbardziej najlepszego!

Wakacje '93

Z dzieciństwa pamiętam bardzo dużo. Mamie rozpylałam zupki po ścianach, a tatę przyprawiałam o zawały, kiedy chodziłam jak ostatnia kaleka. Pamiętam, kiedy po raz pierwszy (chyba pierwszy) zabrał mnie na kort tenisowy. Miałam wtedy cztery albo pięć lat, spadałam notorycznie ze schodów i chociaż jeszcze nie urosłam to już byłam ślepa. Przyglądałam się grzecznie, jak tata gra ze swoim kumplem aż w końcu piłka uciekła im pod jakąś dziwną metalową konstrukcję, stojącą blisko kortu. Szybko ruszyłam tyłek i pobiegłam… zderzyć się z tym metalowym czymś, bo źle wymierzyłam wysokość pierwszej, licząc od ziemi, poprzecznej rurki. Mecz się skończył, a ja wróciłam do domu z sinym, bardzo wypukłym czołem. Kaleką jestem nadal, ale przynajmniej muzycznie coś mi w głowie zostało (o tym w następnym wpisie). To tyle na dzisiaj. Teraz biegnę przygotowywać akcję „Mała zagadka”.

Jeszcze raz wszystkim tatusiom córeczek życzę wszystkiego najlepszego! Oczywiście, że tym, którzy mają synów też :)